Elke avond na het eten klikte Sam de live webcam van het strand bij Ter Heijde open. Het was een soort geheime gewoonte geworden. Waar anderen series keken, keek Sam naar de zee.
Op een rustige avond zag hij iets bijzonders. Midden in beeld liep een hondje dat dolenthousiast achter de golven aan rende. Telkens als het water dichterbij kwam, sprong het achteruit—alsof de zee een spelletje met hem speelde. Even later kwam zijn baasje in beeld, lachend, terwijl de zon langzaam onderging en de lucht oranje kleurde.
De volgende dag keek Sam weer. En daar was het hondje opnieuw. Zelfde plek, zelfde energie. Het voelde bijna alsof hij een vriend had ontdekt via een camera.
Sindsdien noemde Sam het strand van Ter Heijde “zijn strand”. En elke avond, wie weet, zou zijn kleine vriend weer even langsrennen.