Elke ochtend, nog vóór haar koffie, opende Lotte de live webcam van het strand van Scheveningen. Het was haar kleine ontsnapping voordat de dag begon.
Op een dag zag ze iets onverwachts. Tussen de wandelaars en vroege joggers stond een man met een felrode jas midden op het strand. Hij zwaaide… recht in de camera. Lotte moest lachen en zwaaide automatisch terug, ook al wist ze dat hij haar niet kon zien.
De volgende ochtend was hij er weer. En weer zwaaide hij. Dit keer had hij een bordje bij zich: “Goedemorgen!” stond erop gekrabbeld. Lotte voelde zich ineens onderdeel van iets groters—een stil, vreemd soort contact tussen twee onbekenden.
Dagen gingen voorbij. Soms was hij er niet, soms wel. Maar elke keer als hij verscheen en zwaaide, glimlachte Lotte.
En zo werd een simpele webcam ineens een klein moment van verbinding, ergens tussen het ruisen van de zee en het begin van een nieuwe dag.